Op vakantie schreef ik eens:

 

De muziek golven gaan van mijn dopjes mijn oren in

onder het genot van heerlijke melodieuze noten denk ik na

waarover, over te veel, ik denk te veel.

 

De leegte, de leegte kruipt om mijn keel

verstikkend als ze is staar ik erin

in de diepte, de diepte van de leegte als je er niet bent

de angsten, verstikkingen en visioenen

positieve en negatieve alsof ze eigen zijn

herinner ik ze, ben ik bang voor ze

 

ik voel me leeg, blanco

letterlijk wit

terwijl ik omhuld word door oranje en gele lakens

Erg hoe een rouwproces kan voelen.

 

Vertel mij maar of het waar is wat ik zie, hoor, moet accepteren wat er gebeurd. Ik geloof dat het in Nederland niet zo erg is, maar god, die andere landen, waar godsdienst overheerst. Wat is er mis?

 

http://video.google.nl/videoplay?docid=-7106648073888697427&ei=Bcj3St6UK5fW-Aavh4HpBA&q=theo+van+gogh+submission&hl=nl#

 

Vol afschuw heb ik gekeken naar wat de vrouw te zeggen had, als dat niet dezelfde gevoelens bij jou opwekt, waar ben jij dan? Moeten we met zijn alle Wilders stemmen en daarna naar de islam landen om deze vrouwen te redden? Of moeten we onze ogen sluiten en hopen dat het allemaal rustig over waait? Wie kan mij vertellen, hoe de vrouwen zich echt voelen zonder dat er een media achter zit of dat ze moeten liegen omdat ze bang zijn voor verraad?

Op dagen als vandaag vraag ik me af waar de onbezorgde tijden van vorig jaar zijn gebleven. Elke avond met elkaar wat bier of wijn drinken, zo nu en dan hier en daar blijven slapen, school ging allemaal vanzelf en rekeningen had je simpelweg niet. Maar nu zit je uren te blokken, drink je alleen in het weekend, slaap je altijd alleen thuis, werk heb je niet en rekeningen blijven komen.

Waar ging het fout?

Waar is de rosé?

En in eerste instantie vroeg ik me dat puur af omdat ik me verveelde nadat ik de laatste puntjes op de i had gezet van mijn geschiedenis p.o., maar nu vraag ik me dat meer af omdat ik weer een rekening binnen heb.

feromoon het (bio.) door dieren geproduceerde stof die bij andere dieren van dezelfde soort een (seksuele of andere) reactie oproept.

 

Iedereen heeft wel een keer de uitspraak in mijn msn naam gezien "let's wake up our feromones!". En geloof me als ik zeg dat ik best een nette dame ben, maar soms kan de geur van een man je hoofd op hol laten slaan. Dat gevoel, als je niet bij hem bent, je verlangt dat wel te zijn, dat je 's-avonds in bed ligt met zijn geur nog in je neus maar niet zijn armen om je heen, dat elke kus als een aromatische hemel is, als je hem knuffelt je er helemaal in op wilt gaan, dat al je seksuele frustraties van de afgelopen jaren ineens naar boven komen en je dat goed wil maken met hem en hem alleen. En dat terwijl het allemaal een chemisch proces van de hersenen is om simpelweg voort te planten omdat dat nou eenmaal in de aard van het beestje zit. Ik vind het dan ook niet gek dat Jean-Baptiste Grenouile uit Perfume dit verlangen niet kan weerstaan en doet wat hij doet.

 

 

Dan ben je druk bezig met een p.o. geschiedenis te maken, kom je er halverwege achter dat je het misschien allang af had kunnen hebben. Maar omdat je zo moeilijk nadenkt en per see dingen er in wil zetten die misschien niemand zijn opgevallen ben je er minstens de helft van de tijd langer mee bezig. Maar hoe kan je er nieuwe dingen inzetten als je zelf geen historicus bent en dus niet opnieuw het wiel kan uitvinden? Ik denk dat ik maar wat minder moeilijk moet gaan nadenken als het mijn p.o. betreft en meer moeilijk gaan nadenken als het mijn blogs betreft. Het zijn dan wel echt kut opdrachten en ik denk dat ik nu tussen neus en lippen door een pauze aan het houden ben om mijn frustratie hierover heel even kwijt te kunnen. Hoewel ik natuurlijk weet dat ik over 5 minuten net zo hard weer met mijn neus in de kut vragen val. Dank je wel Mr. Geschiedenis -_-'

En zo zeg je elke zondag, woensdag, vrijdag, of welke dag van de week dat je een kater hebt, weer tegen jezelf dat je nooit meer zoveel zult drinken. Gister avond, of vannacht, heb ik nog wel een heel broodje döner naar binnen gewerkt, of een halve omdat het onderste deel net een broodje gezond was, maar toch heb ik hoofdpijn en een gekneusde voet. Ik denk dat ik de voet toch wel wat erger vind deze keer. Maar om me nou voor te nemen niet meer in de "pit" van het plein te gaan staan doe ik dan weer niet. En nu ga ik douchen want ik stink zoals elke zondag naar bier, rook, zweet, geen sex en slaap tekort.

27-10-1986

27-10-2009   +

--------------------

23 jaar

 

Niemand zou weten of je vandaag een feestje zou geven,

Niemand zou weten welk meisje je vandaag naast je zou hebben staan,

Niemand zou weten of je ondertussen een huisje had gevonden,

Niemand zou weten of je na 23 jaar dan echt gelukkig zou zijn,

Niemand zou weten wat je voelt dat je er op je 23e verjaardag niet meer in levende lijve bij bent.

Maar vandaag is het jou feestje die wij bouwen.

Gister was het jou as dat in mijn arm werd gezet,

En morgen leven we verder zonder jou.

 

"Life Ain't fair."

Als het "life" is wie je de schuld kan geven.

 

Omdat ik mijn gevoelens in mijn vorige blog zo bloot lag door te zeggen dat ik hier al zo lang niet meer was geweest vind ik dat ik dan maar binnen korte tijd een nieuwe blog moet schrijven. Laten we het hebben over de wintertijd. Ik dacht namelijk vannochtend echt dat ik om half 10 opstond, nu staat mijn wekker ook nog 10 minuten voor dus toen ik uit bed stapte en mijn telefoon pakte was het pas 08.08. Dan kan ik natuurlijk terug mijn bed in gaan en nog een uurtje verder slapen maar ontbijten en huiswerk maken klonk natuurlijk veel verleidelijker! {verlij-verlei-verleidelelek-verlijdelijker? Ja ik moest 4 keer nadenken voor ik het goed kon schrijven}.

 

Anyhow, morgen zou Pieter 23 worden. Dat word de komende jaren altijd een verjaardag om even extra bij stil te staan. Morgen laat ik dan ook een nieuwe tattooage zetten. Ik vond dat wel toepasselijk op zijn verjaardag. Na lang denken heb ik gister ook besloten dat ik wel zijn 'as' er bij wil laten zetten. Ik heb namelijk ook lang zitten denken wat nou het perfecte aandenken zou zijn aan hem. Een glas bier, een jointje, een vis, en vele andere onmogelijk tattooeerbare dingen kwamen voorbij. En omdat ik een portret ook weer zo overbodig vind neem ik toch zijn as. Het was ten slotte mijn broer, en dat is wat ik me met de dag meer besef. Er zal asap een foto komen ^^

Het is echt al een lange tijd geleden dat ik hier geweest ben. Op deze pagina waar ik mijn stukje tekst moet plaatsen. How's life? Een beetje apart allemaal geloof ik haha! Laten we het daar maar op houden.

School, weet ik eigenlijk niet zo goed hoe het gaat, over een paar weekjes mijn eerste toetseweek.

Werk, heb ik niet.

De liefde, daar staat helemaal een groot vraagteken bij.

 

Wel heb ik een paar dagen geleden een droom gehad. Of ja, ik heb wel meer dromen die compleet nergens op slaan maar deze was belangrijk, voor mij en voor Pieter:

We waren een afscheidsfeest voor hem aan het organiseren, want wie overleed moest een feest geven! Het was in een groot landhuis met een lange witte trap naar de voordeur, het leek een beetje op het huis uit Marie Antoinette. Mama en de rest wisten niet wat ze aan eten moesten serveren. Dus zei ze dat ik Pieter moest bellen om het hem te vragen. Het was tenslotte zijn feestje en ik was de enige die hem kon bellen. Dus dat deed ik, draaide iemand anders nummer omdat ik wist dat ik hem via die weg kon bereiken. Hij nam op, hoe raar dat ook is als je dood bent. Het begon heel normaal met "Hey alles goed?" maar toen hij antwoordde realiseerde ik me niet zozeer dat ik met een dode aan de telefoon hing maar dat ik hem al zo lang niet had gezien. Ik zag hem staan, aan het einde van de lange trap naast Hassan, van de zijkant, aan de telefoon met mij. Hij zei dat hij op het eind nog wel even langs zou komen. Maar meteen daarna werd ik wakker.

Ik geloof dat ik eindelijk besef dat hij inderdaad dood is. En dat afscheidsfeestje was privé in mijn hoofd. Cheers Pieter, dat je in vrede moge rusten.